งึม ๆ ๆ
หลังจากที่หายหัวไปหลายวัน
เพราะมัวนั่งแก้ซัพ "ลูกสาวกะป๊ะป๋า" ยังไม่เสร็จ
ก็เลยแก้ซัพไปด้วย ลงสีไปด้วยแล้วแต่อารมณ์
มันก็เลยช้าไปหน่อยนะงิ~~~
ว่าแล้วก็ขอแปะ ตามสัญญาใจที่ให้ใว้กะไอ้คุณบอสนะตะเอง
TAG : ORIGINAL CHARACTER #1
แอ่น แอน แอ๊นนนน~~~~~~~
ก่อนอื่น... ขอสารภาพก่อนเลยครับท่าน ว่ายังไม่ได้คิดชื่อเรื่องเยย
เอาใว้ นึกออกแล้วจะมาบอกที่หลัง
แถมอีกอย่าง ตอนวาดนี่ รู้แต่ว่า อยากได้ตัวละครแบบไหน
กะว่า อยากได้แนวแบบเกม RPG เพราะว่ามันมีเรื่องราวดี
แต่เนื้อเรื่อง เป็นยังไง ก็ยังไม่ได้คิด กั่ก ๆ ๆ ๆ
หลบฉาก... เข้าเรื่องเลยก็แล้วกัน
โมสด ๆ เลย บางทีอาจจะมีชื่อโหลบ้าง ก็โหสิกานบ้างเน้อ
---------------------------------------------------------
- Character Profile -
NAME : Nadia der Barrenzear
AGE : 15
JOB : Princess
AGE : 15
JOB : Princess
WEAPON : DARK-EDGE
ACCRESSORY : Black Promise
Day of Birth : N/A
มังกุฏสีดำ [Black Promise] และ ดาบดาร์คเอจ [DARK-EDGE]
เป็นของสำคัญ ที่จะพกติดตัวใว้เสมอ
ส่วน มงกุฏ ไม่มีใครสามารถถอดออกได้
นอกจากตัวองค์หญิงจะถอดออกเอง
---------------------------------------------------------
ปล. กด Play แล้วค่อยอ่านต่อ ก็ดีนะ
----------------------------------------------------------
~ Nadia der Barrenzear : Princess of the Old Empire ~
นาเดีย ธิดาองค์สุดท้องของราชวงศ์ บาร์เรนเซียร์ ที่ครบครองดินแดนส่วนใหญ่
ในตอนกลางของ รูน-มิดการ์ด เป็นราชวงค์ที่มั่งคั่ง
มีปราสาทที่ใหญ่โต และมีทรัพย์สมบัติมากมาย
แต่เธอกลับต้องอยู่ในคฤหาสที่สร้างแยกเดี่ยว ออกมาจากตัวปราสาทของตระกลู
เพราะดวงเกิดของ นาเดีย เกิดใน"วันมรณะ" ถ้าหากเป็นชาวบ้านธรรมดา
ก็จะไม่มีใครกล้ายุ่งด้วย หรืออาจโดนขับออกจากเมืองเลยก็ได้
แต่นี่กลับเกิดขึ้นกับคนที่อยู่ในราชวงศ์
อาจหมายถึง การล่มสลายของราชวงศ์เลยก็เป็นได้
เหล่าขุนนางและโหร ต่างลงความเห็นกันว่า
ให้ นาเดีย อยู่ในเขตปราสาทได้ถึงอายุ 15 ปี
จากนั้นจะส่งเธอไปให้กับ เทพเจ้าแห่งความตาย "อาร์ค-อาร์เรน"
และให้อยู่ในดินแดนแห่งนั้นห้ามกลับมาที่ บาร์เรนเซียร์ อีกจนวันตาย...
เมื่อนาเดีย อายุได้ 12 ปี เธอถูกพาไปยังสถาที่ ที่ถูกเรียกว่า "ท่าเรือ"
เป็นประตูเชื่อมต่อไปยังดินแดนแห่งความตาย
และที่นั่น เธอได้พบกับ อาร์ค-อาร์เรน เป็นครั้งแรก
"เจ้าเกิดวันมรณะงั้นรึ"
อาร์ค-อาร์เรน เอ่ยขึ้น ทั้งๆที่ตาสองข้างของเค้า ยังปิดสนิทอยู่
"หากเป็นคนธรรมดา ข้าจะให้มันเป็นทาส"
"แต่เจ้าเป็นองค์หญิง . . . ข้าจะให้เจ้า เป็นราชินีของข้า"
ถึงจะเป็นองค์หญิง แต่นาเดียก็เป็นเพียงเด็กอายุ 12 ปี
สิ่งที่เห็นตรงหน้า คือ เงาทะมึนของปีศาจตัวสูงใหญ่
กับกลิ่นเหม็นสาบ ที่ไม่รู้ว่าจะเทียบกับอะไรดี
เธอกลัวจนพูดไม่ออก และไม่สามารถก้าวขาวิ่งหนีไปไหนได้
ด้วยความกลัวนั้น... เธอจึงพยักหน้ารับแต่โดยดี
และเพื่อแทนคำมั่นที่ให้ใว้ อาร์ค-อาร์เรน ได้มอบ "มุงกุฏสีดำ และ ดาบดาร์คเอจ" ให้แก่ นาเดีย
"มุงกุฏนั้น แทนเครื่องหมาย ว่าเจ้า... เป็นของข้า"
"ดาบนั้น แทนเครื่องหมาย ว่าข้า... จะอยู่เคียงข้างเจ้า"
"หากเจ้าทิ้งมงกุฏ หรือ ดาบนั้นใว้ห่างตัว ...เจ้าจะตาย"
"หากวันใด เจ้าผิดสัญญา ดาบนั้น... จะสูบกินเลือดเจ้า"
"และสมุนข้าจะนำมงกุฏนั้นพร้อมกับหัวของเจ้า... กลับมาให้ข้า"
เพราะความกลัวที่เธอมี หลังจากฟังคำพูดนั้นจบ นาเดียก็สลบฝุบลงกับพื้น
พอฟื้นขึ้นมา ก็พบว่า กลับมาที่คฤหาส และนอนอยู่บนเตียงของตัวเอง
พร้อมกับมงกุฏสีดำวางอยู่บนอก ดาบสีดำเล่มใหญ่้ที่วางอยู่ตรงประตูห้อง
ไม่ห่างจากเตียงของเธอมากนัก หากวางดาบนั่นตั้งลงกับพื้น
มันยังจะสูงกว่าตัวเธอเสียด้วยซ้ำ แต่นาเดียกลับถือมันได้อย่างสบาย
เหมือนกับว่า มันเป็นส่วนของร่างกายเธอไปซะแล้ว
แต่ก็เพราะมงกุฏสีดำ และดาบเล่มนั้น ทำให้นาเดียวถูกมองเป็นตัวประหลาดในปราสาท
ถูกกีดกันจากกิจกรรม งานฉลองทุกอย่างที่มี อาหาร 3 มื้อ ก็จะมีคนมาจัดใว้ให้
แต่ไม่มีใครยอมคุยกับด้วยเลย.... แม้แต่ ราชาผู้เป็นพ่อก็ยังเฉยเมย
ยกเว้นเพียงแค่ พี่สาว และ ราชินี แม่ของนาเดีย ที่ยังคุยด้วยเหมือนปกติ
ยังคงดูแล เอาใจใส่ และไม่เคยเห็นเธอเป็นตัวประหลาด เหมือนคนอื่น ๆ
ถึงจะมีพี่และแม่คอยดูแล แต่นาเดียรู้ดีว่า อนาคตของตัวเองจะเป็นยังไง
บางที อาจไม่ได้ใส่ชุดสวย ๆ เหมือนพี่สาว ไม่ได้อยู่ในคฤหาสแบบทุกวันนี้
เวลาว่าง เธอมักจะ เข้าไปในป่า พร้อมมงกุฏ กับดาบสีดำ
และกลับมาพร้อมกับสัตว์ที่ล่าได้ หรือไม่ก็บาดเจ็บกลับมา
ดาบนั่นเป็นเหมือนคำสาปที่ติดตัวเธอ และมันก็เป็นเหมือนของขวัญด้วย
ถ้าหากวันนั้นเธอบาดเจ็บ พอถึงเวลาตอนเที่ยงคืนตรง
เมื่อดาบส่องแสงสว่าง เธอก็จะกลับมาหายเป็นปกติ
แต่มันก็ทำให้คนในปราสาท เห็นเธอเป็นปีศาจเช่นกัน
และเธอก็คงต้องทนอยู่ต่อไปในสภาพเช่นนั้น
เวลาผ่านเลยไปได้ 3 ปี. . . .
เป็นคืนที่ ไม่มีแม้แต่แสงดาว มันเหมือนเมื่อ 15 ปีก่อน
วันนี้นาเดียอายุครบตามสัญญา วันเกิดของเจ้าหญิง ที่ไม่มีใครจัดงานฉลองให้
ตรงใจกลางเมือง เธอยื่นอยู่กลางลานเฉลิมฉลองที่ว่างเปล่า
ทุกคนหลบอยู่แต่ในบ้าน เพราะรู้ดีว่าวันนี้ผู้ที่จะเข้าเมืองมานั้น เป็นใคร
ท้องฟ้ามืดครึ้ม กลิ่นไอฝนที่โฉยมา แฝงกลิ่นสาปที่เธอเคยได้สัมผัส
เธอยังจำได้แม่น... ที่"ท่าเรือ"แห่งนั้น
ต่างกันแค่ในวันนี้ ปราศจากซึ่งความกลัว
ตลอด 3 ปีที่โดนมองว่าเป็นตัวประหลาด
เป็นองค์หญิงแค่ชื่อ ถูกวงศ์ตระกลูกีดกัน
มีเพื่อนเล่น เป็นสัตว์ดุร้ายในป่าทึบ
และฝันร้าย เงาทะมึนสูงใหญ่กับกลิ่นสาปสาง
ตอนนี้... ภาพเดียวกันกับที่เห็นในฝัน อยู่ตรงหน้าแล้ว
เงาสูงใหญ่ของเทพเจ้าแห่งความตาย อาร์ค-อาร์เรน อยู่เบื้องหลังม่านหมอกที่หนาทึบ
เธอกุมด้ามดาบใว้แน่นด้วยเรี้ยวแรงทั้งหมดที่มี และมันจะต้องไม่พลาด
"หากต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับสิ่งนี้... มันก็ไม่ต่างกับตายไปแล้วนั่นล่ะ"
แต่สิ่งที่ก้าวพ้นหมกออกมา ทำให้นาเดียต้องซะงัก
ชายหนุ่มรูปงาม ที่สง่าผ่าเผย อยู่ในชุดสีขาวสะอาดตา
พร้อมกับกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่ลอยเข้ามากระทบจมูก
แรงที่กุมด้ามดาบของเธอ เหมือนมันจะหายไปซะเฉย ๆ
และเท้า ก็กำลังเดินก้าวเข้้าไปหาชายคนนั้น ทีละก้าว
"ไม่นะ!!!"
เสียงตะโกนดังออกมาจากมุมมืดของลานฉลอง
และเป็นเสียงที่ นาเดีย คุ้นเคย
เธอเหลียวกลับไปมองยังที่มาของเสียงนั้น
คนที่เธอเห็นก็คือแม่และพี่สาวของเธอ ที่แอบตามมาดูอย่างเป็นห่วง
และตอนนั้นเอง สติของนาเดียก็กลับคืนมาอีกครัง
รวดเร็วเกินกว่าที่ใครจะไหวตัวทัน
แม่นยำเกินกว่าที่ใครจะหลบหลีกได้
ดาบสีดำ "ดาร์คเอจ" ก็เสียบแทงทะลุหลัง อาร์ค-อาร์เรน เข้าไปเกือบทั้งเล่ม
เลือดสีดำ ไหลออกมาเปื้อนเสื้อสีขาวสะอาด
แต่ใบหน้าของ อาร์ค-อาร์เรน กลับนิ่งเฉย
"เจ้าจะผิดสัญญา.... ใช่มั้ย ?"
ชายหนุ่มรูปงาม ตอนนี้ กำลังกลายเป็นปีศาจร่างยักษ์
เงาทะมึนตรงหน้านาเดีย นั่นคือสิ่งที่มันควรจะเป็นมาตั้งแต่แรก
"เจ้า.... จะผิดสัญญา....ใช่มั้ยยย~~!!!!"
เสียงตะโกนดังกึกก้อง จนนาเดียต้องผละมือออกจากดาบ มาปิดหูืทั้ง 2 ข้าง
ลมหายใจที่เหม็นสาป พ่นออกมาอย่างแรงจนเธอแทบยืนไม่อยู่
เงาทะมึน ทอดผ่านแสงจันทร์ บดบังร่างเธอจนมิด
"คนเกิดวันมรณะเช่นเจ้า มีแต่คนรังเกียจ"
"ข้าให้โอกาศเจ้า ทำไมถึงปฎิเศษ"
"ข้ารอเจ้ามา 3 ปี แล้วทำไม..."
อาร์ค-อาเรน เหวี่ยงแขนใส่นาเดีย
จนเธอกระเด็นไปติดกับต้นไม้ที่ปลูกใว้รอบ ๆ ลานฉลอง
ดาร์คเอจ ถูกดึงออกจากอก เงาทะมึนกับดาบสีดำที่ส่องแสง กำลังเคลื่อนเข้าไปหานาเดีย แต่แล้วเธอก็พูดออกมาพร้อมกับเลือด ที่ไหลออกมาจากปาก
"ไม่ดูตัวเอง... ซะ บ้างเลย... ปีศาจ... อัปลักษณ์อย่างแก"
"ไม่มีใครเค้า... อยากอยู่ด้วย หรอก"
"ข้า... ขอตาย... ดีกว่า"
อาร์ค-อาเรน ยืนนิ่ง มองดูนาเดีย ที่เลือดไหลออกมาไม่หยุด
แล้วพูดว่า...
"มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก องค์หญิง"
"เจ้าต้องอยู่อย่างทรมาน และมันก็คือผล จากการกระทำของเจ้า"
เทพเจ้าแห่งความตาย คำรามขึ้นฟ้า พร้อมกับแสงสว่างวาบจนนาเดียต้องหลับตา
ดุจกลางคืน จะกลายเป็นกลางวันในทันใด
ลมพัดอย่างรุนแรง พร้อมเสียงดังสนั่นเหมือนภูเขาถล่ม
และแล้วทุกอย่างก็สงบลง
เมื่อนาเดียลืมตาขึ้นมา สิ่งที่เห็นตรงหน้า ทำให้เธอกลั้นน้ำตาใว้ไม่อยู่
ถึงแสงจันทร์ จะไม่สว่างมากนัก
แต่ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอเห็น ตอนนี้กลายเป็นหินไปหมดแล้ว
บ้านเมือง ผู้คน ต้นไม้ หรือแม้แต่น้ำในลำธาร
รวมทั้ง แม่ และ พี่สาว ของเธอด้วย
มีเพียงเธอคนเดียวที่รอดพ้นคำสาป เพราะมงกุฏสีดำ ที่เธอสวมอยู่
"นี่... คือผลจากการกระทำ ของเจ้า"
นาเดียนั่งนิ่ง ไม่มีเสียงใด ๆ เล็ดลอดออกมาจากปากที่ชุ่มเลือดของเธอ
"องค์หญิง... เจ้ายังอยากตายอยู่รึเปล่า"
้
"เพียงแค่เจ้า ลุกขึ้น เดินออกไปโดยที่ทิ้ง ดาร์คเอจ ใว้ที่นี่"
"เจ้าจะตายก่อนถึงหน้าประตูเมืองแน่นอน"
นาเดียลุกขึ้นช้า ๆ และก้าวเดินออกไป
และไม่คิดที่จะเอาดาบเล่มนั้นไปด้วย
"องค์หญิง... แล้วเจ้ายังอยากจะฆ่าข้า อยู่รึเปล่า"
เธอยังคงเดินต่อไป โดยไม่สนใจคำพูดของ อาร์ค-อาเรน
"ทุกๆคน... เมืองทั้งเมือง... ต้องคำสาป เป็นเพราะชั้น"
"คนเกิดวันมรณะ นำมาซึ่งหายนะ แก่วงศ์ตระกูล"
"ตอนนี้ ต่อให้ชั้นตาย ก็ชดใช้ไม่หมด"
ผลจากคำมั่นที่เคยพูดใว้ ยังไม่ทันถึงหน้าประตูเมือง
นาเดียก็ทรุดลงกับพื้น เลือดก็กลับทะลักไหลออกมาไม่หยุดหย่อน
และสติกำลังของเธอ กำลังจะจางหายไป
เทพเจ้าแห่งความตาย อาร์ค-อาเรน ปักดาบ ดาร์คเอจ ลงต่อหน้านาเดีย
"ดาร์คเอจนี่ ข้าคืนให้เจ้า"
ดาบส่องแสงสว่างขึ้น ราวกับรู้ว่าเธอบาดเจ็บมากแต่ไหน
เหมือนทุกครั้งที่เธอเคยเจอ... ในเวลาเที่ยงคืน
"องค์หญิง ข้าจะให้โอกาศเจ้าอีกครั้ง คนเกิดวันมรณะเช่นเจ้า"
เทพแห่งความตายพูด พร้อมกลับกำลังเดินจากไป
"ข้าจะบอกเจ้าให้รู้ใว้... หากข้าตาย คำสาปข้า ก็จะสลายไปด้วย"
"คำสาปของเมืองนี้ รวมถึง "คำมั่น" ของข้าด้วย"
"และมีเพียง ดาร์คเอจ เท่านั้น ที่ฆ่าข้าได้"
คำพูดนี้ เป็นเหมือนพลังที่ทำให้ นาเดีย คืนสติ
แต่เธอยังไม่มีแรงพอจะเคลื่อนไหวได้ ทั้งที่ ๆ อยากจะปักดาบ
ลงกลางอกของ อาร์ค-อาเรน อีกซักครั้ง
"อีกอย่างนึงนะองค์หญิง"
"ข้ารอเจ้า 3 ปี ฉนั้นเจ้าก็จะมีเวลา 3 ปีเช่นกัน"
"ถ้า 3 ปีจากนี้ เจ้ามาฆ่าข้าไม่ได้ ดาร์คเอจ จะกลับมาหาข้า"
"และเจ้าก็จะตาย เมืองนี้ก็จะเป็นหินไป ชั่วนิรันดร์"
ตอนนี้ นาเดีย ลุกขึ้นมานั่งพิงต้นไม้ที่กลายเป็นหิน
การกระทำของ อาร์ค-อาเรน ทำให้เธอแปลกใจ
เธอเลยมีคำถาม ที่จะถามเทพเจ้าแห่งความตาย
"เจ้า ทำแบบนี้เพื่ออะไร"
อาร์ค-อาเรน ตอบโดยที่ไม่หันกลับมามอง
"ทำไมถึงมอบของเพียงสิ่งเดียวทีจะฆ่าข้าได้ ให้เจ้าน่ะเรอะ"
"ข้าให้เจ้าตั้งแต่ 3 ปีก่อนแล้วนะ"
"เพราะข้าหวังทีจะให้เจ้า อยู่เคียงข้างข้าก็เท่านั้น"
"แต่เมื่อเจ้าปฎิเศษ ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกันว่า"
"ข้า... เทพเจ้าแห่งความตาย จะตายเพราะคนเกิดวันมรณะเช่นเจ้าหรือเปล่า"
"และสมุนข้า จะตามล่าเจ้า ดั่งคำมั่นที่ข้าเคยเอ่ย"
อาร์ค-อาเรน พูดประโยคสุดท้าย ก่อนจะเลือนหายไป
"สิ่งที่ข้าปรารถนาก็คือเจ้า แต่สิ่งที่เจ้าปรารถนาคือชีวิตข้า"
"แล้วพบกันใหม่... องค์หญิงของข้า"
...เช้าวันรุ่งขึ้น
นาเดีย ธิดาองค์สุดท้องของราชวงศ์ บาร์เรนเซียร์ ที่ครบครองดินแดนส่วนใหญ่
ในตอนกลางของ รูน-มิดการ์ด เป็นราชวงค์ที่มั่งคั่ง
มีปราสาทใหญ่โต และมีทรัพย์สมบัติมากมาย
เพิ่งเคยได้เข้าไปเดินในปราสาทของตระกลูตัวเองเป็นครั้งแรก
"ถึงแม้ทุกอย่างจะเป็นหินไปแล้ว รวมไปถึงเสด็จพ่อก็ด้วย"
"แต่ว่าข้า จะทำให้มันกลับมาเป็นเหมือนเดิมให้ได้"
นาเดีย แวะกล่าวลา แม่ และ พี่สาว ที่กลายเป็นหิน
ก่อนออกเดินทางจากดินแดนที่ถูกสาป
เพื่อหาทาง ทำลายเทพเจ้าแห่งความตาย และแก้คำสาป
ให้ทุกคนกลับมาเหมือนเดิมให้ได้
....ภายใน 3 ปี
เพียงชั่วข้ามคืน ราชวงศ์ที่ยิ่งใหญ่อย่าง บาร์เรนเซียร์
ก็กลายเป็นนครที่ล่มสลาย เจ้าหญิงต้องออกเดินทางเร่ร่อน
และผจญภัยนานับประการ เพื่อกอบกู้วงศ์ตระกลู และชะตากรรมของตัวเอง
...และการเดินทาง ก็ได้เริ่มขึ้นแล้ว...
~ Nadia der Barrenzear : Princess of the Old Empire ~
Episode End
---------------------------------------------------------
.....
.....
เวงกำ ไปๆ มาๆ หยั่งกะ FIC
ยังไงก็ทนอ่านกันหน่อยนะครับ~~~
นั่งพิมพ์ไปได้ไงเนี่ย
เม้นบล๊อค Gumeaw ตอนตี 5
หันไปดูนาฬิกาอีกที จะเที่ยงแล้ว
แว๊กกกกกกกกก~~~!!!!
ตอนนี้เบลอแล้วท่าน
ถ้าพิมพ์อะไรตกหล่นก็ขออภัยด้วยนะครับ
กะว่า ถ้าแต่ง ๆ ไปแล้วมันเข้าท่า
เดี๋ยวเอามาเขียนเป็น Comic ซะเยย อิอิอิ
TAG OC #2
ยังไม่แน่ อาจจะเป็น อาหมวย(ที่วาดใว้แล้ว แต่ยังไม่ได้ลงสี)
หรือไม่ก็โจรล่ะนะ 2 ตัวนี้พอมีแนวเอามาผูกเข้ากะ นาเดีย ได้แล้ว
ถ้ายังไงก็รอรอบต่อไปนะครับ~~~
เดี๋ยวต้องแก้ซัพ ลูกสาวกะป๊ะป๋า อีก ง๊ากกกกกกกก~~~
แล้วเจอกันใหม่นะงิ
อยากอ่านต่อเหอๆ
